Κάθομαι στο ωραίο μου γραφείο κι έχω θέα ένα υπέροχο πάρκο. Θα σας πω λοιπόν τι γίνεται με αυτό το πάρκο. Ανήκει καταρχήν στο Δήμο Αθηναίων και είναι μια τεράστια έκταση πρασίνου, σ' ένα πολύ άθλιο μέρος της Αθήνας. Περιμένεις λοιπόν να δεις μέσα σ' αυτό το υπέροχο πάρκο να κάνουν την βόλτα τους γονείς με τα παιδιά τους, ηλικιωμένους, νέα παιδιά που ίσως θέλουν να χαρούν τον έρωτά τους, παιδιά που θέλουν να παίξουν, κλπ. Δυστυχώς όμως, αυτό που βλέπω τις 8 ώρες που βρίσκομαι στο γραφείο μου, είναι βαποράκια και χρήστες. Δεν μπορώ όμως να κράξω το δύστυχο το βαποράκι που προσπαθεί να βγάλει τα λεφτά του, γιατί ίσως δεν έχει να φάει, γιατί μπορεί να είναι χαζό και να νομίζει (χαχα) πως έχει εξουσία και κάτι κάνει και είναι μάγκας και φοβερός και τρομερός και, και, και... Αλλά και από την άλλη δεν μπορώ να πω και τίποτα στον ταλαίπωρο χρήστη που ψάχνει για λίγη ηδονή, λίγη αγάπη, λίγη "ξεγνοιασιά" στο κάθε φιξάκι του, γιατί κανείς μας δεν μπορεί να γνωρίζει τι τον οδήγησε σε αυτή την κατάσταση. Από που όμως ξεκινάει το πρόβλημα και ποια είναι τα βαθύτερα αίτιά του??? Τι παιχνίδια παίζονται και τι συμφωνίες κλείνονται σε βάρος αθώων ανθρώπων??? Που τελικά θα σταματάει όλο αυτό??? Μήπως τελικά η αδιαφορία για τον συνάνθρωπό μας, μας οδηγεί σε τόσα αδιέξοδα και τόσα αναπάντητα ερωτήματα. Μήπως φταίει η καβάτζα του καθενός μας και δεν κουνάμε ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι σε ζητήματα που δεν έχουν να κάνουν άμεσα με μας τους ίδιους. Μπορούμε τελικά ν' αλλάξουμε όλο αυτό που μας συμβαίνει ή είναι πολύ αργά???
